Waarom zou een toerist in een plek die je wil naar huis bellen?

[ English Version Here]

In 1995 bezochten we voor het eerst een vriendin die vanuit Nederland geemigreerd is naar Vancouver Island. We combineerden dit bezoek met een camper- rondreis. Vanaf dat moment raakten we verknocht aan mn de Canadian Rockies en de vriendelijke Canadeze bevolking. Op een een of andere manier trof Alberta ons meer dan Britisch Columbia, met name de Foothills spreken ons aan door de gevarieerdheid (bergen, heuvels en prairie). Voor zover het mogelijk was hielden we dergelijke camper vakanties. Wanneer we dan ergens een lege woning zagen in de bergen dan zeiden we tegen elkaar: laten we hier blijven! Uiteraard konden we niet zomaar uit Nederland wegblijven en alle verplichtingen van banen, eigen woning en familie negeren. Het leek niet erg realistisch. Maar het bleef altijd als een diepe wens sluimeren.

Toen we intussen 2 kinderen hadden (Frank 1998 en Kim 2000) konden we ons de Canada vakanties niet meer permiteren maar verlieten we in 2003 de grote stad om op een rustiger plek in Zuid Oost Friesland te gaan wonen. We wilden dat de kinderen de mogelijkheid hadden om veilig buiten te spelen (wat in Haarlem met een tuin als een postzegel niet mogelijk was) en waar we de natuur ik konden zonder eerst in verkeersopstoppingen of fietsongelukken te raken. De eerste 2 jaar genoten we heel best van ons oude boerderijtje in Friesland. Het was geen Canada en niet onze ultieme droom, maar binnen de mogelijkheden die Nederland biedt was het voor ons het beste plekje. Totdat het melkvee bedrijf aan de overzijde uit ging breiden tot een mega bedrijf.... Behalve op ons eigen erf was het geen veilige plek meer voor de kinderen. En rustig was het al helemaal niet meer! Grote landbouwmachines en het toegenomen vrachtverkeer strooide roet in ons eten (en verstoorde onze nachtrust). We gingen opnieuw op zoek naar een rustiger plek binnen Nederland. Om te ontdekken dat we daar of het vermogen niet voor hadden of dat er voor de kinderen geen perspectief op goede scholing en cultuur was. We overwogen de koop van een pand waar we financieel zeer de nek voor uit moesten steken en ik merkte op: ' als we dat doen lukt het ons zeker niet meer om naar Canada te gaan want dan zitten we er heel lang aan vast' . We kochten het pand niet.

Toen ik mijn frustraties uitte in een gesprek met een collega vroeg hij mij: "Sas, wat wil je nou echt t liefste?" Zonder aarzelen antwoordde ik: " Ik weet precies wat ik zou willen: Ik wil naar Canada, aan de voet van de Rocky Mountains! Maar ja, hoe regel je dat?" ' Dat is nou grappig' zei hij, ' ik heb laatst in de krant gelezen dat er een informatie bijeenkomst komt over emigreren naar Canada. Ik zal het artikel voor je opzoeken.' Natuurlijk werd ik hiervan nieuwsgierig maar ik was ook nog wel erg sceptisch. Maar inderdaad kreeg ik kort daarna het artikel onder ogen: Ene meneer Van Ee zou onder meer vertellen over de mogelijkheden om naar Zuid West Alberta te emigreren! Als hollander denk je dan: Nou breekt m'n klomp! Wat toevallig, dat is precies het gebied dat ons trekt! Er zouden mensen nodig zijn voor werk in verschillende beroepen en er stond een telefoonnummer bij dat ik direct na m'n werk belde: er was nog plek op een bijeenkomst 2 dagen later. Ik belde mijn man op op zijn werk (ik geef toe om aan te dringen) dat hij die donderdag met mij naar die bijeenkomst gaan zou, vervolgens regelde ik kinderopvang voor die avond. Inwendig helemaal enthousiast en nieuwsgierig, probeerde ik me te bedwingen om mijn man niet te veel te pushen. Ik realiseerde me dat we zowel ieder voor zich als samen het eens moesten kunnen zijn om een eventuele stap te maken.
Dit was in januari 2008.

Die informatie avond begon met filmbeelden: voor ons een en al aha-erlebnis!
Die zelfde avond wisten we al dat we op korte termijn een reis naar Alberta zouden gaan boeken. Op deze avond kregen we wat meer informatie in handen en konden via internet verdere informatie vinden. Henk van Ee had ons zijn kaartje gegeven en raadde ons aan om hem in Alberta te bezoeken en ook de streek weer eens goed in ons op te nemen. Hij kon ons ook met wat andere mensen in contact brengen. Deze mogelijkheid wilden we niet aan ons voorbij laten gaan! We wilden onze kinderen (toen 7,5 en net 10) mee nemen. We hebben ze niet betrokken bij de besluitvorming. Wel hebben we willen zien hoe ze zouden reageren.( Als 1 van hen erge heimwee zou hebben gekregen dan hadden we waarschijnlijk toch niet de stap gemaakt.)

De reis die we in mei 2008 maakten werd niet alleen veelbelovend maar meteen al heel vruchtbaar. Via Henk en Willy van Ee waren we in contact gebracht met Rick Matheson die op dat moment in samenwerking met Economic Development SW Alberta mijn man in contact bracht met enkele werkgevers. Voordat we het zelf konden geloven vond mijn man een baan in Pincher Creek en konden we met de procedure voor werkvergunning gaan beginnen! Zowel Rick als Henk hebben ons ook rondgeleid in Fort Mcleod en Pincher Creek zodat we ons een beeld konden vormen. Je kijkt naar andere zaken dan wanneer je tourist bent: welke scholen zijn er, zwembad, bibliotheek, ziekenhuis enz enz. De kinderen leken alles als vanzelfsprekend te aanvaarden al was het hoogtepunt wel dat ze als cowboy en cowgirl met Rick een stukje paard mochten rijden.

Na terugkomst volgden er enkele maanden van documenten opvragen, diploma's laten vertalen enz. enz. Ook moest Andre's werkervaring (referenties) en zijn opleidingen in kaart worden gebracht, zoals veel beroepen is zijn vak van koelmonteur ' licensed'. Zijn werkgever in Nederland werd gebeld door de apprenticeship board om na te trekken of we de juiste informatie hadden verstrekt, serieuze business dus! De uitkomst was positief, maar de voorwaarde werd gesteld dat Andre binnen een jaar een kwalificatie examen moest behalen. Intussen moest in Alberta de aankomende werkgever een zgn LMO aanvragen. Intussen maakte ons emigratie bureau de fout om mijn man in oktober het examen al te laten maken, zij deden ons geloven dat dat nodig was om een werkvergunning te verkrijgen. Een heel gedoe: we hadden geen idee wat we van het examen moesten verwachten, hadden ook geen boeken om voor te bereiden. Naief genoeg vertrouwden we op ons emigratie bureau. Mijn man behaalde het examen niet...! Heel veel vragen hadden niets met koeltechniek te maken, we hebben ons zelfs afgevraagd of het wel het juiste examen was.

We benutten de rest van die week om informatie in te winnen en kwamen er achter dat het examen nog niet gedaan hoefde te worden (en sterker nog: weer later hoorden we dat Andre eerst enige tijd in dienst van de Canadese werkgever moest zijn geweest die dan een aanbeveling moest doen om het examen te mogen maken!Foutje van onze emigratie adviseurs in Quebec).

Intussen werd dan toch aan de werkgever in Canada de LMO verstrekt. Wij hadden echter geen idee wanneer ons emigratie bureau de aanvraag voor werkvergunningen indiende.... De communicatie was abominabel. Wij konden echter ons huis verkopen en waren erachter gekomen dat je een werk vergunning ook bij aankomst in Canada bij de douane terecht kon (wel met een risico dat het afgewezen kon worden). Op 1 april 2009 verkochten we ons huis in Nederland, op 2 april kwamen we in Calgary aan. We huurden wederom een camper: onze eerste ' woning' in Canada!. Op vrijdag vroegen we voor Andre een SIN nummer aan dat nodig is om aan het werk te kunnen. Het weekend benutten we om de jetlag te overwinnen en enkele eerste benodigdheden aan te schaffen. Andre belde zijn nieuwe werkgever: die was blij dat Andre meteen maandag kon beginnen, want hij zou zelf woensdag met vakantie gaan....! Ook de kinderen werden aardig in het diepe gegooid: zij mochten naar school, kenden nog maar een paar woorden engels! Daar werden ze echter heel goed opgevangen en begeleid, s ochtends waren ze in hun reguliere klas en in de middag kregen ze ESL (engels as a second language). samen met 2 koreaanse kinderen. Vooral Frank pakte de taal zo snel op dat hij al snel geen ESL meer kreeg. Ook Kim deed t prima, vooral door te spelen: als katje won ze de andere kinderen voor zich in, zij speelden met haar mee en leerde haar aldoende allerlei woordjes. Ik bood aan om in de klas te helpen maar dit is helemaal niet nodig gebleken.

Intussen viel er van alles te regelen: een bankrekening, een postbus en een huis! Na allerlei bezichtigingen met de makelaar ‘all over town’ vonden we ons droomhuis; een cedarhouten huis met ook nog ns een geweldig uitzicht op de bergen. Onze hele droom kwam uit!... maar: het gevreesde examen moest worden over gedaan…. Aan alle kanten zochten we naar informatie, we kregen via via alle boeken voor de koelopleiding te leen. Toch bleek ook dit niet de benodigde stof te omvatten. Ook de werkgever, zelf koelmonteur, kon met dit heel specifieke Red Seal Exam (een upgrade voor het journeyman exam) niet behulpzaam zijn. We merkten ook dat de manier van vragen stellen voor ons lastig was. Er mocht wel een vertaler mee, we vonden uiteindelijk gelukkig een jongeman wiens ouders Nederlands zijn maar hij heeft hier in Alberta zijn opleidingen gehad. Inderdaad kon hij de heel subtiele taalkundige trucjes doorgronden en zodoende behaalde Andre in januari 2010 het Red Seal waarmee hij voortaan zelfs in vrijwel alle provincies van Canada mag werken.

Ons emigratie bureau had na enkele maanden vertraging de aanvraag voor Permanent Residence ingediend, verzuimde echter aan ons door te geven dat de Ambassade nog om wat extra informatie had verzocht. En intussen moest onze werkvergunning worden vernieuwd en was er opnieuw een LMO van de werkgever nodig. Maar die werd afgewezen….en zodoende onze werk vergunning ook! Bijna 4 maanden mochten we niet werken, tot we onze status hersteld hadden (dwz alsnog een LMO verkrijgen en een aanvraag voor Restoration of Status doen). Er viel in deze situatie nogal wat aan het emigratie bureau te wijten, wiens communicatie met de werkgever nogal onbehoorlijk was. We hebben toen zelf de contacten met de ambassade van het bureau overgenomen.
Heel veel mensen in Pincher Creek probeerden voor ons op te komen: men probeerde op verscheidene manieren de politiek in te schakelen om onze situatie zo snel mogelijk op te lossen. Heel bijzonder was dat we zo enorm gesteund werden: mensen kwamen voedsel brengen en geld om ons door deze tijd heen te helpen.

Nadat we onze werkvergunningen terug kregen volgde spoedig ook onze permanente status, we kunnen blijven! En dat is helemaal super, want we vinden het geweldig hier. Begin 2011 is Andre met z’n eigen onderneming begonnen: Andre Heating & Cooling. Dat was nooit eerder onze bedoeling maar hier zijn de mogelijkheden voor een eigen bedrijf gunstig, door de stap van emigratie te nemen zijn we de afgelopen 2 jaar anders naar het leven gaan kijken en dit zelfstandig ondernemerschap biedt een nieuw soort vrijheid.

De natuur hier is om nooit genoeg van te krijgen, het is heerlijk om er op uit te trekken in de bergen.

De mensen hier zijn hartelijk en behulpzaam, positief ingesteld.

De kinderen hebben hier een bestaan dat in Nederland niet mogelijk zou zijn geweest: Frank heeft een jacht opleiding gedaan (dat mag hier met 12 jaar), zit nu op Junior High waar hij in de schoolband zit en helpt zo nu en dan bij de lasso sport (zit dan als cowboy te paard!).

Kim behaalde onlangs de 3e plaats in de spelling bee op school, had van de zomer een geweldige tijd op zomerkamp en heeft met school ski-les gehad…

Een tip voor mensen die emigratie overwegen:

Wij zouden iedereen willen aanraden om zelf de contacten met de Canadese overheid in handen te houden. Het invullen van de formulieren is absoluut niet ingewikkeld en zo blijf je zelf controle houden over alle communicatie met de ambassade. Onze indruk is dat de ambassade dat ook waardeert.

Voor tips en de grote lijnen is een gesprek met een emigratie adviseur in eerste instantie handig maar ik zou ieder adviseren om vervolgens de emigratie procedure en alle aanvragen zelf uit te voeren. En daarmee nog een (soms grote) som geld te besparen ook.

Verder zouden we willen zeggen: ‘ follow your dream’ ! Good luck,

Saskia & Andre van Zandwijk